સાંજ નમવા આવી હતી. ભૂટડી અને કાળિયો શેરીમાંથી પસાર થઈ રહ્યાં હતાં. ભૂટડીના હાથમાં થેલી હતી અને કાળિયાના હાથમાં વાટકો હતો. શેરીના દરેક ઘરની ડેલી પાસે તેઓ થોભતાં હતાં. ભૂટડી દયામણા સ્વરે ‘કંઈ વધ્યુંઘટ્યું આપો ને, માબાપ !’ એમ બોલતી. કાળિયાને પૂરું બોલતા નહોતું આવડતું છતાં તે જેવો આવડતો તેવો તેમાં સૂર પુરાવતો. ભૂટડીની મા જડીએ હજી આજે જ સારો વાર જોઈને તેને ભૂટડી સાથે ભીખ માગવા મોકલ્યો હતો.
એક ઘરની ડેલી પાસે ઊભા રહી ભીખ માગતી વખતે અચાનક ભૂટડીને ખ્યાલ આવ્યો કે તેના અવાજમાં કાળિયો સૂર પુરાવતો નથી. ભૂટડીએ આજુબાજુ નજર કરી તો કાળિયો નહોતો ! ભૂટડીના નાનકડા હૈયામાં ફાળ પડી : હજી હમણાં આ શેરીની પહેલાંની શેરી સુધી તો કાળિયો હતો અને ભીખ માગતા શીખતો હતો. અચાનક ક્યાં ખોવાઈ ગયો ! ભૂટડી ડેલીએ અવાજ દેવાનું બંધ કરી શેરીના નાકે આવી. જ્યાંથી તેઓ પસાર થયા હતા તે શેરીમાં જોવા લાગી. જો ભઈલો નહિ જડે તો તેની માને શો જવાબ આપશે તેની ફડકમાં તે હાંફળી-ફાંફળી થઈ ગઈ.
અચાનક ભૂટડીની નજર એક ઘરના બારણા પાસે ઘરમાં સ્કૂટર ચઢાવવા માટે પગથિયાં વચ્ચે બનાવેલા ઢાળ પર પડી. કાળિયો વારેઘડીએ પગથિયાંના ઢાળ ઉપર બેસતો હતો અને ત્યાંથી નીચે લપસતો હતો ! તેમાં તેને મજા આવતી હતી એટલે રહી રહીને હસતો હતો ! ભૂટડી એક પળ માટે થંભી ગઈ. તેણે ભીખ માગવાની થેલી પગથિયાં પાસે મૂકી અને કાળિયાને હાથથી આઘો કરી પોતે લપસિયાં ખાવા લાગી ! ગરીબી અને લાચારીને ઓવરટેક કરીને બાળપણ આખરે આગળ નીકળી ગયું !
Posts
